Kars Ehlibeyt

Bu benim sensiz geçecek yirmi dördüncü babalar günüm. Ben Haziran ayını hiç sevmedim be baba hep seni hatırlattı durdu hep acıyan yaramı kanattı.         Arkadaşlar babalar gününde babana ne alacan sorusuna ben yine boynu bükük bir şekilde boğazım düğümlenerek benim babam yok ölmüş demek zorunda kaldım baba…
Seni hiç tanımak nasip olmadı baba, ben seni hem çok merak edip hem de çok özledim.      

Komşular bazen senden bahsedince ben hemen onları dikkatli dikkatli dinler onların ağzından seni tanımaya kafamda canlandırmaya çalışırdım.      

    İnan ki baba seni bir defa görmek için bir kere baba deyip boynuna uzun uzun sarılmak için bir ömrümü verirdim.   

      Annemden hep fotoğrafını sorup almak isterdim ama o iki kelime boğazımda düğümlenirdir bir türlü söyleyemezdim.     

    Çünkü baba annem hep gizli gizli ağlardı bir de ben üzüp ağlatmak istemezdim.    

Ben senin hasretini hep içimde yalnız yaşadım baba….        

Biliyorum ben seni çok üzdüm affet baba, gizli gizli kaçar seni ziyarete gelir yaşadığım bütün kötü olayları sana anlatırdım ama ben küçüktüm bilmezdim ki sen mezarında rahatsız olacağını seni mezarında rahatsız ettiğimi bilmezdim baba….       

  Bilseydim eğer o zaman susar ağlardım kendi içimde yaşardım be baba, en çok hangi hadise beni bu kadar üzüyor biliyor musun baba…      Hani bir gün çocukken amcamdan kalem parası istemiştim bana para yok demişti.

Ben kalem alamamıştım ama onun kızı elinde çikolata yiyordu o gün yine ağlayarak koşa koşa sana gelmiştim baba ne olur uyan kalk gidelim ne olur bana da çikolata al diye saatlerce başucunda ağlamıştım.       Aradan çok seneler geçti ama ben çikolatadan şekerden o kadar nefret ettim ki hala ağzıma sürdüğümü bilmem.      

 Bayramlar olunca ezikliğimiz bin katına çıkardı kafamı önüme eğerdim utanırdım çünkü diğer çocukların babaları vardı onlara yeni bayramlık alınırdı biz sadece onlara bakardık amcamın kızlarının giyinmediği eski kıyafetleri giyer keşke babamız olsa da bize yeni kıyafet alsa diye ağlardık.      

İnsanın canını en çok acıtan şey nedir bilirimsin baba yokluk yoksulluk değildir varlık içinde yokluk çekmektir be baba….
      Annem ve biz yaşadıklarımızı hiç kimseye anlatamazdık utanırdık insanlardan ama utanması gereken bizler miydik yoksa bize bunları yaşatanlar mı baba…      

Çocukken hep içimizde bir eziklik yaşadık çünkü çünkü yediğimiz ekmeği, yattığımız yatağı hep başımıza kalkar dururlardı be baba….      Sen bizi kimlere emanet edip gitmiştin böyle çaresizce mecburca bırakarak.   

Kulaklarımda hala ablamın amcamdan yediği dayaklar çınlar durur. Hele bir gün iki kardeşin ağabeğimi öldüresiye dövdükleri inan hiç gözümün önünden gitmiyor, biz bu insanların kinini kazanacak kadar ne yaptık be baba….     

  Suçumuz yetim olmak mıydı? Onlara muhtaç olmak mıydı? Neydi suçumuz be baba….    

 Sana bir söz vermiştim o zaman hatırlarlısın baba okuyacak annemi kardeşlerimi bu zulümden kurtaracağım demiştim.  

    Okumaya çok çalıştım ama imkânlar buna elvermedi, ama sözümü ben tutum baba annemi kardeşimi o evden kurtardım ama senden çok uzak kaldım be baba affet beni, ama unutma nefes alıp verdiğim müddetçe seni asla unutmayacağım baba bulmuş olduğum her fırsatta seni ziyarete gelecim sen artık bizi düşünme inan ki biz hayatımızda olmadığımızdan çok mutluyuz mekânın cennet olsun.     

Çocukken seni çok üzdüm ne olur affet baba….

 Hediye kalbe yürüyüş/istanbul