Kars Ehlibeyt

Fakat bunu nasıl yapacağız albayım?

Boşverip, olayları kendi akışına bırakırsak ne olur? Hep kötüye gider, doğanın kanunudur bu. İşleri rastlantıya bırakmak, kumar oynamaktan bile beterdir. Zaten biz kumar oynamayız, ancak kumarda en azından her an kazanma ihtimali olduğunu işitmişizdir. Tesadüf tam da budur işte…Fakat devrimler asla tesadüfen yapılmaz.

Bu yüzden de, devrim sonrası insanların ve toplumların yaşantısında da başıboşluğa izin verilemez. Zira işler bizim tarafımızdan şansa bırakıldığı ölçüde, batağa da saplanmaya başlarız yavaş yavaş. Bu yüzden herşeyin önceden belirlenmesi gerekir, öyle değil mi albayım?

Örneğin insanı ele alalım; İnsan, yaşamını ne kadar iyi planlarsa, zamana da o kadar hakim olur.. Gündelik yaşayan insan ise sürekli zaman kaybeder. Daima hazırlıksızdır, sıkıntıya düşer, yıpranır.

Toplumlar da böyledir. Tesadüflere bırakılmış bir ülke kısa sürede boğulup gider. Ve nerede insan varsa, orada bir irade de vardır ancak iktidarın iradesidir bu, insanın değil. Bu yüksek iradedir işte, insanların özgür iradelerini zapt-ı rapt altına alarak, kendi mevcudiyetini de baki kılacak olan.

Ve inşa edeceğimiz bu yüksek irade, gücünü sürekli canlı tutulan bir düşman tehditinden alacaktır, albayım…

Öyle demiyor muydu Thomas Hobbes Leviathan’da?

Bunun iktidarları ayakta tutmaya yarayan esas güç olduğunu söylemiyor muydu o da ?

Hem amaca ulaşmak için her yol mübahtır, öyle değil mi?

Biz de devrimi yaptık. O yüzden, hele de bu saatten sonra artık herşey mübah, öyle değil mi albayım ?

***

Bir devrimci eğer şanslıysa devrimi görür… Eğer çok şanslıysa da devrimden sonra uzun yıllar yaşamaz…

Zira hayal edilen asla gerçekleşmez…

Hatırlıyor musunuz; Nasıl büyük bir hayalkırıklığıydı Mehmet Akif’in yaşadığı…

Ya da Ali Şükrü Bey’e ne olmuştu?

Ali Şeriati bunu mu hayal ediyordu?

Veyahut Abdülkerim Suruş neden ayrılmak zorunda kalmıştı İran’dan?

İşte bu yüzden; İran ve Türkiye gizli bir hüznü beraber taşıyor aslında sırtında..

Zira Velayet-i Fakih ile seçkinci Laik Cumhuriyet’in esasları arasında herhangi bir fark yok. Yani siyasal bir erk olarak bakıldığında, her ikisi de tamamen aynı niteliklere sahip.

Sürekli bir düşman tehditi gölgesi altında yaşamak…

Birileri İslam düşmanı olsun ki, biz dinimizi muhafaza edebilelim…

Ya da birileri Cumhuriyet düşmanı olsun ki, cumhuriyetimiz ilelebet baki kalsın…

İdeolojileri farklı da olsa, aynı tutumun tezahürleridir bunlar. Baskıcı ve insan iradesini hiçe sayan bir anlayışın gölgesi var bu yönetimlerin temelinde…

Ve bu ister İslam adına yapılsın…

İsterse modernizm adına…

Ne fark eder ki?

O halde, eğer İslam’ı temsil etme adına ya da modernizm temelinde kurulan iktidarlardan birinin tarafgirlerinden iseniz, aslında ne büyük bir çelişki içerisinde olduğunuzu da görebiliyor olmanız da gerekir sanırım…

Zira düşmanınız olarak gördüğünüz o “öteki”, sizsinizdir aslında…

Bu e-Posta adresi istenmeyen postalardan korunmaktadır, görüntülemek için JavaScript etkinleştirilmelidir.