Kars Ehlibeyt

İnsanların ideoloji kelimesiyle alıp-veremediği bir şeyler vardır yeryüzünde. Bunun sebebi de liberal düşüncenin ideolojilerin varlığına son vermek üzere başlatmış olduğu savaştır şüphesiz. Yine de her hal-û-kârda ideolojik olanı değillemek için de bir ideolojiye ihtiyaç duyulacağından ideolojilerin sonu denilerek başlatılan savaş daha başlamadan mantık-dışı olarak rafa kaldırılmıştır. Her ne kadar harekette rafa kaldırılmış olsa da  liberaller ellerinde bulundurdukları spekülatif söylemin kuvvetiyle böylesi bir şeyin var olduğu yalanını kitlelere kabul ettirmişlerdir. Buna kendinden emin, aklına güvenen akedemisyenler bir inanmıştır ne yazık ki.

İslam dünyasında da söz konusu kavrama karşı sıradan bir kişi ile, ileri derece kendini yetiştirmiş akademisyen ve hatta ulemadan herhangi birinin alacağı tavır yöntemsel farkılılıklar dışında temelde aynı olacaklardır. Çünkü ideoloji kelimesi dünyayı tek kutuplu bir dünyaya çevirmeye çalışan söylem tarafından lanetlenmiştir. Bu yüzden İslam ve ideoloji kelimeleri yanyana getirilemez ve getirenler ise İslam’ı dünyevîleştirmiş olmakla suçlanır. Yine de her şekilde bu ideoloji kavramının tanımı anlamamaktan ve baskın söylemin büyüsüne kapılmaktan dolayı oluşan bir yanılsamadır.

Tüm diğer yaşam sistemlerinde sabit olduğu gibi İslam’da da bir ideoloji sabittir. Bu da İslam’ın dünyaya ve dünyadan sonrasına dair sunduğu düşünsel arka plandır. Ancak bunu böylece kabul etmekten uzak ve halen ortaçağ Avrupa teolojisinin diliyle konuşmaya çalışan, Müslüman akademisyenler İslam’ın dünyevileştirilmesinden bahsederek İslamî paradigmanın da iflasını sağlamaktadırlar. Çünkü onların İslam algısı bir din olarak İslam’ın kendi dışındaki ve kendinden önceki dinler gibi sadece bir ahlak sistemi önermesi dahilindedir. Ancak her ahlak sisteminin bir hareket planı ortaya koyduğunu ve her hareket planının da bir siyaset gerektirdiğini dile getirmekten her zaman imtina eder bu insanlar. Ahlakı yalnızca toplumdaki adab-ı muaşeret olarak ele alan güruhun kendi hareket paradigmaları doğal olarak liberallikten ya da sosyalistlikten biri yönünde olacaktır. Fakat bizler İslam’ın kendi başına liberalizm’e de sosyalizme de ve geri kalan unutulmuş ya da sonradan ortaya çıkacak tüm ideolojilere de mukaddem ve başat olduğunu düşünüyoruz.
Dedik ki, bugün İslamî paradigmanın şekillenmesinde Kudüs davasının önemli bir yeri vardır. İşte Müslüman akademisyenlerin Kudüs davası konusunda ileri derecede bir başarı kaydememelerinin sebebi de yine İslamî paradigmayı iflasa götürmüş olmalarındandır. Çıkış noktası olarak belirledikleri İslamî şeriati daha sonralarda liberal ve sosyalist lambalarla süslemeye kalkmak İsrail’e karşı herhangi bir yanıt verememek demektir. Bu bir nevi tereciye tere satmak gibi bir şeydir. Bu açıdan da onların açtıkları düşünsel gedik yüzünden toplum Kudüs davasına karşı reaksiyoner bir tavır almış. Filistin’e desteği artık içi boşaltılmış, beylik cümlelerin bolca edildiği, bir sürü sözün edildiği ama sonradan unutulduğu mitinglere, kermeslere ve yardım kampanyalarına bırakmıştır. Halk tüm saflığıyla onların gösterdiği yolu uygularken, Müslüman akademisyenler İslamî paradigmanın iflasını sağlamış ve öylece kendilerini devekuşu timsali gizlemeye koyulmuşlardır.

Kudüs hareketinin bugünkü algısı aslında Müslüman kitleler için öteden beri süregelen bir başarısızlık hikayesinin tekrarı gibidir Türkiye’de. Müslüman akademisyenlerin kendi dünya algılarını düşmanlarının dünya algılarıyla birleştirmeleri, zahirde düşman kıldıklarıyla batında müttefik oluşları ve İslamî paradigmaya içiboş bir gerçeklik olarak bakışları şüphesiz bu kara tablonun önümüzdeki günlerde daha da karacağına dair savları kuvvetlendirmektedir. Yine de gerçek manada Kudüs davasının içinde barındırdığı vahdet unsuru, bizler için neler yapılmalı sorunun yanıtında önemli bir öneme haizdir.
Gelelim sorumuzun derinliğine... Biz deriz ki, ilk olarak Müslüman akademisyenler arasında bir çalıştayın düzenlenip İslamî paradigmanın ihyası konusunda neler yapılabileceğine dair savlar tartışılmalı ve bu çalıştay periyodik olarak yayınlar ve forumlarla bu bilinci devam ettirmelidir. Daha sonra akademisyenler tarafından kurulacak çalıştaylarla İslamî ideolojinin temel sorunları tartışılıp akademik yayınlarla kamuoyu bu olaylardan haberdar kılınmalıdır. Bu şekilde toplum İslamî olarak nasıl düşünmesi gerektiğini, öğrenciler Müslüman bireyin nasıl olması gerektiğini kendi kafasında iyi tasarlayacak ve akademisyenlerle halk arasında bir hareket birlikteliğinin zemini atılacaktır. İflas eden İslamî paradigma düşünsel açıdan bu şekilde ortak bir çalışma programıyla diriltilebilir ancak...

Öte taraftan değinilmesi gereken bir diğer yanlış algıysa Müslümanların hareket algısıdır. Küdüs davasına verilecek destek diğer her konuda olduğu gibi yine maddi açıdan dile getiriliyor Müslüman kitlede. İnsanların ölme sebepleri bir “vatan” bir milliyetçilik söylemi etrafında değerlendiriyor dünya. Filistinliler bile olaya böyle bakıyorlar. Ancak eğer Kudüs davasına bir milliyetçilik olayı olarak bakarsak, o zaman İslamî ideolojiye ihanet etmiş oluruz. Kudüs davası işte o zaman anlamsızlaşır. Çünkü Kudüs davası diğer tüm hareket sebeplerinden öteye bir yaşama ve direnme davasıdır. Bu ezilen ve güçsüz olduğu için hor görülen tüm kitlelerin dayanağıdır. O yüzden bu mazlum ve zalim arasındaki savaşın bir toprak, bir milliyet savaşından çok daha büyük anlamı vardır. Bu İslamî ideolojinin özürlük dediği ülkünün savaşıdır.