Kars Ehlibeyt

      Ayetteki “Rahman” vasfı, yüce Allah’ın dünya hayatında mümin ve kafirleri kapsayan genel rahmetine ve “Rahim” vasfı ise, kıyamette sadece imanlı kullara nasip olacak özel rahmetine işaret etmektedir. Bu kısa açıklamanın sonucu şudur: Kur’an-ı Kerim, insanların dünya ve ahiret hayatını ıslah eder. Çünkü insanı mutlu kılacak her neden ve etken Kur’an-ı Kerim’de anılmıştır. Kur’an-ı Kerim, bu bağlamda şöyle buyurmaktadır:

   Yaratılış, mead, vahiy, peygamberlik, nefsi arındırma, eğitim... gibi konular Kur’an-ı Kerim’de hem çok açık olarak işlenmiş/açıklanmış ve hem de bu tür konularda insanın yarar ve mutluluğu beyan edilmiştir. Hadislerden anlaşıldığı kadarıyla bilim dallarının çoğu Kur’an’dan çıkarsanmıştır ve bu çıkarsamayı gerçekleştirenler ise, ancak Kur’an’ın indiği insanlardır.

     İmam Cafer-i Sadık (a.s) şöyle buyurmaktadır:

     “Ben, Resulullah’ın (s.a.a) çocuğuyum. Ben, Allah’ın kitabını en iyi bilen kimseyim. Kur’an’da ilk yaratılış anlatılır. Kıyamet gününe kadar olacaklar da açıklanır. Göklerin ve yerin haberi onda yer alır, cennet ve cehennemin haberi de. Bu güne kadar olanların, olacakların haberlerini vermektedir. Kur’an’ı avucumun içi gibi bilirim. Şüphesiz ki Allah şöyle buyurmuştur: Onda her şeyin açıklaması vardır.” [3]

     İmam Cafer-i Sadık (a.s) bir diğer hadisinde şöyle buyurmaktadır:

     “İki insanın, ihtilafa düştüğü hiçbir konu yoktur ki, onun ‘aslı’ yüce Allah’ın kitabında olmasın. Ancak sıradan insanların akılları buna ermez.” [4]

       Yine İmam Cafer-i Sadık (a.s) şöyle buyurmuştur:

     “Kuşkusuz ki ben, göklerde ve yerde olanı bilirim; cennette olanı bilirm; cehennemde olanı bilirim; olanı ve olacağı bilirim.” İmam daha sonra biraz durakladı ve bu sözün, dinleyici için ağır olduğunu gördü ve şöyle devam etti: “Bunların tümünü Kur’an’dan öğrendim. Şüphesiz ki Allah şöyle buyurmuştur: Onda her şeyin açıklaması vardır.” [5]

      Evrenin yaratıcısı yüce Allah, Kur’an-ı Kerim’i hidayet kitabı olarak tanıtıp şöyle buyurmaktadır:

      Şanı yüce Allah bir diğer ayette de şöyle buyurmaktadır:

    Hidayet iki kısımdır: Teşriî hidayet ve tekvinî hidayet

Teşriî hidayet: Yolu göstermek, kılavuzluk etmek, helalı/haramı ve farzı/yasağı... açıklamak anlamı taşımaktadır.

Tekvinî hidayet: Eksik ve nakıs varlığı, kendine yakışır olgunluğa ulaştırmaktan ibaret olup, hidayetin bu türüne “maksada ulaştırmak” da denmektedir.

      Kur’an-ı Kerim, saadeti temin eden hüküm ve etkenleri beyan ederek teşriî anlamda her kesi hidayet etmiştir.

Yüce Allah’ın tekvinî hidayeti ise, teşriî hidayetten faydalanan insanlara verilen özel bir mükâfattır.

Yüce Allah, teşriî hidayetin her kes hakkında geçerli olduğunu şöyle beyan buyurmaktadır:

Yüce Allah bir başka ayet şöyle buyurmaktadır:

Kur’an-ı Kerim, tekvinî hidayetin Müslümanlara, müminlere ve takva ehline özgü olduğunu da şöyle buyurmaktadır:

Bir başka ayet şöyle buyurmakta:

Yine bu bağlamdaki bir diğer ayet şöyledir:

Yüce Allah, tekvinî hidayeti, teşriî hidayet için ödül ve mükâfat kıldığını da şöyle beyan buyurmaktadır:

Yine bu husustaki bir ayet şöyledir:

Konuya ışık tutan bir diğer ayet de şöyle buyurmaktadır:

Kur’an-ı Kerim, teşriî hidayetten kendilerini mahrum eden ve bununla bağlantılı olarak da Kur’an’ın sunduğu tekvinî hidayetten nasip alamayan ve böylece mutluluk ve olgunluğa ulaşamayan fasıklar hakkında şöyle buyurmaktadır:

 Niceleri Kur’an ile yoldan çıktı

Bu halatla bir kavim kuyuya düşt

Bu halatın ne suçu var ey ianatçı?!

Senin yükselme isteğin yoktu [17]

İşte böyle nice kavimler onunla sapıttı

Agâh gönül de onunla hidayet buldu [18]

Dr.İbrahimiyan

Tercüme.C.Bayar

--------------------------------------------------------------------------------

[1] Fussilet, 1-2

[2] Nahl, 89

[3] Usul-u Kafî (Türkçe tercümesi), c: 1, s: 79

[4] Usul-u Kafî (Türkçe tercümesi), c: 1, s: 77

[5] Usul-u Kafi, c: 1, s: 261

[6] Mâide, 15-16

[7] İsrâ, 9

[8] Bakara, 185

[9] İbrahim, 1

[10] Nahl, 89

[11] Neml, 76-77

[12] Bakar, 1-2

[13] Teğabun, 11

[14] Muhammed, 17

[15] Kehf, 13

[16] Bakara, 26

[17] Mesnevî, 3. defter, 4210-4211. beyitler

[18] Mesnevî, 6. defter, 3661. beyit