Kars Ehlibeyt

“Ben öldüğümde bana gusül ver, beni kefenle, yüzümü ört ve beni tahtanın (tabutun) üzerine bırak; inşaallah kötü bir şey görmezsin.”

Kadı öldüğünde hanımı onun vasiyetini yerine getirdi. Bir kaç dakikadan sonra, yüzündeki örtüyü bir kenara itince aniden, bir kurdun onun burnunu delik deşik ettiğini gördü. Bu manzaradan vahşete kapıldı! Örtüyü tekrar kadının yüzüne çekti, sonra halk gelip onun cenazesini götürerek defn ettiler.

O gecesi rüya aleminde kocasını gördü. Kocası ona şöyle dedi:

“Acaba kurdu görmekle vahşete mi kapıldın?”

Hanımı, “Evet!” dedi.

Kadı- “Allah’a ant olsun ki, o ürkütücü manzara, yargılıkta kardeşinden taraftarlık etme isteğimden dolayı idi! Bir gün kardeşin, biriyle kavga yapıp benim yanıma geldiler. Hüküm vermem için benim yanımda oturduklarında içimden; Allah’ım, hakkı hanımımın kardeşiyle (kaynımla) beraber kıl! diye bir istek geçti. Onların kavgasını incelediğimde, tesadüfen hakkın kayınımla olduğu ortaya çıktı, ben durumun böyle olduğundan dolayı çok sevindim. O gördüğün kurt, düşüncemin bir cezası idi bana. Çünkü hakkın kayınımla olmasını arzu edip kalbin isteğinde bile tarafsız olmaya riayet etmemiştim.

 Bihar’ul-Envar, c. 14, s. 489.