Kars Ehlibeyt

   İnançlarımızdan birisi de amellerin yazılması konusudur. Kur"ân"ın birkaç yerinde Kirâmü"l-Kâtibîn"in amelleri yazdıkları vurgulanmıştır.[2]

   Başka bir yerde bu iki melekten Rakîb ve Atîd diye söz etmekte ve onların amelleri yazdığı, hatta söylenen en küçük sözü dahi kaydettikleri vurgulanmaktadır.[3]

   Tabi ki bu yazma işinin ne şekilde olduğu, kağıt kalemle mi, yoksa başka bir şeyle mi olduğunu bilmiyoruz. Bu tür şeyleri ancak nübüvvet gözü görebilir. Bu melekler, hiçbir şeyi göz ardı etmezler. Hayır bir şeye edilen niyeti de yazarlar.

   Râvî, İmam"a (a.s), "Hayır niyetten nasıl haberdar oluyorlar da yazıyorlar?" diye sorduğunda, İmam (a.s) şöyle cevap verdi:

   Niyet edince ondan güzel koku yükselir. Böylece onlar anlarlar. Bazen de şer niyeti edince, pis bir koku onları rahatsız eder. Her kim hayır niyeti ederse, ona bir hasene yazılır. Eğer niyet ettiği şeyi yerine getirirse, on hasene yazılır. Eğer günah yaparsa, onun sadece bedeli yazılır.

   Başka insan hakkındaki başka bir ilahî lütuf da şudur ki, birisi günah işledikten sonra Atîd adlı melek bu günahı yazmak istediğinde, Rakîb adlı melek ona der ki: "Ona mühlet ver, belki pişman olur da tövbe eder." Beş veya yedi saat ona süre tanırlar. Eğer tövbe etmezse, "Ne kadar utanmaz bir kulmuş!" derler ve günahı yazarlar!

Rivayetlerden anlaşıldığına göre herkesin iki amel defteri vardır. Birisi sevap, diğeri ise günah defteridir. Kur"ân-ı Kerim"de buyuruyor ki:

  İnsanların yaptığı her şey, defterlerdedir (kayıtlıdır). Küçük ve büyük hepsi satır satır (yazılı)dır.[4]

   Şeyh Sadûk, "el-Akâid" kitabında şöyle nakletmiştir: Bir gün Emirü"l-Müminin Ali (a.s) bir yerden geçerken bir grup gencin boş boş konuşup güldüklerini görünce, onlara şöyle buyurdu: "Bu tür şeylerle amel defterlerinizi neden siyahlaştırıyorsunuz?!" dediler ki: "Ya Emir"el-Müminin, bunları da mı yazarlar?" İmam (a.s) buyurdu ki: "Evet, nefes almayı bile yazarlar!"

-----------------------------------------------

[1]- Hâkka, 19, 24

[2]- İnfitâr, 11-12-

[3]- Kâf, , 17

[4]- Kamer, 52-53