Kars Ehlibeyt

       Bazı anne babalar, evlatlarını yaptıkları yanlış ve çirkin bir iş yüzünden azarladıklarında, çocuklarının onlara karşı sinirlenerek kendilerini savunmaya kalkışmalarından yakınırlar. Aslında çocukların bu tutumu, sevinilecek bir şeydir ve velilerin bu olaydan rahatsızlık duymamaları gerekir. Bu, evladınızın bir takım şeyleri anladığını ve şahsiyetine leke gelmesini istemediğini göstergesidir. İyi ve kötüyü kendisine göre teşhis etmek olumlu bir sıfattır.

      Ama bir çocuk, duyarlılığını yitirirse bu onun için kötü bir durumun ifadesidir. Nasıl ki eliniz ilk defa sıcak bir tencereye değdiğinde yanar; ancak bu yanma olayı sık-sık tekrarlanırsa yavaş yavaş elinizde ölü bir deri tabakası oluşur ve artık eliniz sıcak bir şeye değdiğinde ısıyı duymamanıza sebep olur. Çünkü o ince derinin yerine artık kalın ve hissiz bir deri almış ve duyarlılığınız kaybolmuştur.

     Çocuklar da böyledir. Bir çocuk duyarlılığının kaybedecek şekilde yanlış terbiye edildiğinde, onu düzeltmek eğitmek ve ona bir şeyleri anlatmak zorlaşır. Öyle anne ve babalar vardır ki çocuklarına bir işi yaptırtmak istediklerinde birkaç kötü söz kullanmadıkları müddetçe çocukları o işi yerine getirmezler.

        Çocuğa doğru olanı yaptırmak için bu tür bir metoda başvurmak oldukça yanlış ve sakıncalıdır. Ne yazık ki bu yöntem, bazı baba ve anneler tarafından benimsenen bir eğitim metodu haline gelmiştir. Oysa bunun yerine, çocuğa mesuliyet vererek onun şahsiyetini geliştirmeğe çalışmak en doğru olan yoldur.