Kars Ehlibeyt

 Azududdevle büyük bir çaba sarf ederek onu yakalamak istedi (ama muvaffak olamadı). İmran Necef-i Eşref’e kaçtı. Orada tanınmayacak bir kıyafetle gizlice yaşamaya başladı.

İmran, Hz. Ali (a.s)’ın kabrinin kenarında sürekli dua ve namaz kılmakla meşguldü. Bir gün uykusunda Hz. Ali (a.s)’ı görü, Hazret ona şöyle buyuruyor:

“Ey İmran! Yarın Fenahseru (Azududdevle), ziyaret maksadıyla buraya gelecek, herkesi buradan dışarı çıkaracaklardır.”

Daha sonra mutahhar kabrinin köşelerinden birine işaret ederek şöyle buyurdular:

“Sen burada dur, onlar seni görmeyeceklerdir, Azududdevle ziyaretgaha girerek kabri ziyaret edip namaz kılacaktır. Daha sonra seni yakalamak için, Muhammed (s.a.a) ve Ehl-i beyt’ini vasıta kılarak Allah’ın dergahına dua ve münacat edecektir; işte o zaman onun yanına git ve de ki: “Ey Şah! Dualarında, kendisini yakalamak için Muhammed ve Ehl-i beytine tevessül ederek Allah Teala yakardığın şahıs kimdir?”

Fenahseru şöyle diyecek: “O halkımız arasında ihtilaf çıkaran, bizim kudretimizi kıran ve hükümetimiz aleyhine kıyam eden bir şahıstır.”

O zaman ona de ki: “Eğer bir kimse onu yakalaman için sana yardımcı olursa ona ne mükafat verirsin?” O diyecek ki: “Her ne istese vereceğim, hatta eğer benden onun affedilmesini bile istese onu affedeceğim.”

Bu sırada kendini ona tanıt; artık her ne istesen o kabul edecektir.”

İmran sözünün devamında şöyle diyor: Şah İmam Ali (a.s)’ın ziyaretine gelerek mezkur duayı ettiğinde ona dedim ki: “Takip ettiğin ve yakalanması için aradığın İmran bin Şahin benim.”

Azududdevle de; “Kim buraya gelmen için sana izin verdi ve durumu sana anlattı?” diye sordu.

Ben de cevaben dedim ki: “Mevlam Hz. Ali (a.s) rüyamda bana şöyle buyurdu: “Yarın Fenahseru buraya gelecektir, onunla bu şekil konuş.”

Ben de o sözleri size arzettim. Azududdevle; “Emir’ul- Muminin Hz. Ali’nin hakkı hürmetine söyle bakalım O Hazret sana: “Yarın Fenahseru buraya gelecektir mi?” diye buyurdular.

Ben de: “Evet! And olsun Emir’ul- Muminin’in hakkına ki, O Hazret o şekilde bana buyurdular.” dedim.

Bunun üzerine Azududdevle: “Annem ve ebemden başka hiç kimse, benim ismimin “Fenahseru” olduğunu bilmiyordu!” dedi.

Şah orada onun suçlarını affedip onu vezirlik makamına atadı; ona vezirlik elbisesi getirmelerini emretti, kendisi de Kufe’ye doğru hareket etti.

İmran, affedildiği takdirde, başı açık ve ayak yalın olarak Emir’ul- Muminin Hz. Ali (a.s)’ın ziyaretine gitmeyi nezr (adak) etmişti. (Elbette sonra nezrini yerine getirdi.)

Bu öyküyü nakleden Hasan Tahal el- Mikdadi şöyle diyor:

Benim dedem Hz. Ali (a.s)’ın hareminin görevlilerindendi. Bir gece Hz. Ali (a.s)’ın ona rüyasında şöyle buyurduğunu anlattı: “Uykudan kalk, git bizim dostumuz (İmran bin Şahin) için haremin kapısını aç!”

Dedem uykudan kalkıp haremin kapısını açıyor ve bekliyor; (az sonra) bir adamın İmam’ın Haremine doğru geldiğini görüyor. Hareme ulaştığında dedem ona; “Ey serverimiz” buyurun, diyor. İmran da; “Ben kimim?” diye soruyor.

Dedem cevaben; “Siz İmran bin Şahin’siniz” diyor.

İmran, ben İmran bin Şahin değilim diyor.

Dedem de diyor ki: “Hayır siz İmran’sınız; şimdi Hz. Ali (a.s)’ı uykumda gördüm, bana; “Kalk dostumuz için kapıyı aç” diye emrettiler.

İmran hayretle; “Allah aşkına böyle mi buyurdu? diye soruyor.

Dedem de; “Evet! Allah’a and olsun ki böyle buyurdu” diyor.

İmran kendisini yere atarak haremin eşiğini öpüyor ve dedeme 60 dinar vermelerini emrediyor.

Bihar, c. 42, s. 319.