Ahiret Menzilleri (5)

0

KABİRDEN DİRİLMEK:Kıyametin   korkunç yerlerinden biri de insanın kabirden çıktığı saattir.

 Bu saat insanın göreceği en zor ve korkunç üç saatten biridir. [1]

Allah Teala da bu konuda şöyle buyurmaktadır:

“Ama sen onları bırak da, tehdit edildikleri günlerine kavuşuncaya dek dalsınlar, oynaya dursunlar, o gün onlar sanki dikili bir şeye koşuyorlar gibi gözleri horluktan aşağı düşmüş ve kendileri zillete bürünmüş bir halde kabirlerinden fırlaya fırlaya çıkarılırlar, işte bu onların tehdit edilegeldikleri gündür.”[2]

İbn-i Mesud’dan şöyle nakl edilmiştir:

“Ben Hz. Ali’nin yanına oturmuştum, bana şöyle buyurdu: “Kıyamette elli durak vardır , her durak ise bin yıldır, ilk durak kabirden dirilmektir, çıplak beden, yalın ayak, aç ve susuz olarak bin yıl hapsedilirler, o halde her kim Allah’a iman etmiş, cennet, cehennem, diriliş, hesap, kıyamet, Peygambere, vahye iman etmiş olarak kabrinden dirilirse  açlık ve susuzluktan kurtulur.”[3]

Hz. Ali (a.s) Kıyamet gününü ve ölülerin dirilişini şöyle açıklamaktadır:

“Allah Teala o gün ilk ve son yarattıklarını bir araya toplar, dikkatle muhasebe eder ve amellerinin karşılığını verir, insanlar o gün mütevazi ve huzu içindedirler; terleri ağızlarına kadar ulaşmış, yer onları büyük bir şiddetle sarsmaktadır; insanların en iyisi, adımları için bir yer bulan ve nefes çekmek istediği kadar nefes alabilendir” [4]

Şeyh Kuleyni İmam Sadık’tan şöyle buyurduğunu nakletmektedir:

“Kıyamet günü alemlerin rabbinin emri için duran insanların hali, sadağında duran ok gibidir,[5] yani oklar sadağında sıklıktan dolayı hareket edemediği gibi insanın da kıyamette yeri oldukça dardır. Sadece durduğu yer kadar gücü vardır,  kendi yerinden adım atamaz.”

Velhasıl bu durak oldukça büyük bir duraktır, dolayısıyla burada bazı şahısların kabirden çıkarken halini beyan eden bir kaç rivayet nakletmek istiyoruz:

1- Şeyh Saduk İbn-i Abbas’tan naklen peygamberin şöyle buyurduğunu nakletmektedir: “Ali bin Ebi Talib’in faziletlerinden şek eden kimse kıyamet günü kabrinden dirilince boynunda ateşten bir çember olur, bu çemberin üçyüz şubesi vardır  her şubenin ise bir şeytanı vardır , ona yüzünü ekşitir ve suratına tükürür. [6]

1- Şeyh Kuleyni İmam Muhammed Bakır’dan şöyle rivayet etmektedir: “Allah Teala kıyamette bazı kimseleri diriltir ki elleri boyunlarına bağlıdır, hiçbir şeyi tutmaya güçleri yetmez, onları sürekli kınayan melekler vardır, şöyle derler: “Bunlar çok hayırdan az hayrı esirgeyenlerdir. Allah bunlara ihsanda bulundu, ama onlar Allah’ın maldaki hakkını eda etmediler” [7]

3- Şeyh Saduk Resulullah (s.a.a)’in şöyle buyurduğunu nakletmektedir:

“Her kim iki kişi arasında söz taşırsa, Allah Teala onu, kalbinde kıyamete kadar yakacağı bir ateşe duçar kılar. Kabrinden çıkınca da Allah ona büyük bir siyah yılan musallat kılar, siyah yılan etini dişleriyle parçalayarak onu cehenneme sürükler.”

4- Yine o Hazret’ten şöyle nakledilmektedir:

“Her kim namahrem kadına bakarsa, kıyamet günü Allah Teala onu ateşten çivilerle çivilenmiş olarak haşreder ve Hak Teala insanlar arasında hüküm verince de onu cehenneme atarlar.”

5- Yine O Hazret’ten şöyle rivayet edilmektedir:

“İçki içen bir kişi Kıyamet günü, yüzü siyah , gözleri morarmış ve şaşı bir halde, dili kafasından dışarı sarkmış ve salyaları ağzından akar bir şekilde haşrolacaktır.”[8]

Muhaddis Feyz’in İlm’ul- Yakin kitabındaki sahih bir hadisle şöyle naklediliyor:

“İçki içenler kıyamet günü sırtında testisi, elinde kadehi ile haşrolur. Kokusu yeryüzündeki bütün leşlerin kokusundan daha kötüdür. Her geçtiği yerde ona lanet ederler.”

6- Şeyh Saduk Hz. Peygamber (s.a.a)’den şöyle nakletmektedir:

“Kıyamet günü iki yüzlü insan, bir dili arkasından, diğeri de önünden dışarı çıkmış bir halde gelir, her iki dili de tüm bedenini yakmak için alevler içinde yanar, sonra şöyle denir: ‘İşte bu kişi dünyada iki yüzlü ve iki dilli olan kimsedir.’ Kıyamette de böyle tanınır.” [9]

Bu menzilde  bilinmesinde fayda olan pek çok şeyden bir kaç şeye temas edelim:

1- Hadislerde nakledildiğine göre;  “Kim bir cenaze merasimine katılırsa, Allah Teala, kabirden mahşere kadar onu ellerinde bayraklar bulunarak teşyi eden melekler görevlendirir.” [10]

2- Şeyh Saduk Hz. İmam Sadık’tan şöyle rivayet etmektedir:

“Her kim Mümin bir kulun sıkıntısını giderirse, Allah Teala da onun ahiret sıkıntılarından birini giderir ve kabirden rahatlamış bir halde dışarı çıkar.”[11]

3- Şeyh Kuleyni ve Saduk, Hz. Sadık’tan şöyle rivayet etmekteler:

“Allah Teala bir mümini kabrinden çıkarınca, onun önünde duran bir misal (suret) de onunla dışarı çıkar. Mümin kıyamet korkularından birini yaşadığında o misal kendisine şöyle der: ‘Üzülme, korkma, seni Allah’tan keramet ve yücelikle müjdeliyorum.’ Ona hesap makamına kadar müjde verir. Allah da onu kolayca hesaba çeker ve cennete götürülmesini emreder. O misal de önünde yürür.

Bu defa mümin ona şöyle der: “Allah sana merhamet etsin, sen benim için iyi bir arkadaştın, benimle kabirden çıktın ve kavuşuncaya kadar beni Allah’ın kerametiyle müjdeledin, sen kimsin?”

O şöyle der: “Ben dünyada mümin kardeşine verdiğin sevinç ve mutluluğum, Allah beni, seni müjdelemem için ondan yarattı.” [12]

4- Şeyh Kuleyni yine İmam Sadık’tan şöyle rivayet etmektedir:

“Her kim Mümin kardeşine kışlık veya yazlık elbise giydirirse, Allah Teala da ona cennet elbiselerini giydirir, ona ölümün zorluklarını kolaylaştırır, kabrini genişletir, kabirden dirilince de melekler onu müjdeler; nitekim Allah Teala şöyle buyuruyor: “Melekler kendilerini şu sözle karşılarlar: İşte bu size vadedilmiş olan gününüzdür.” [13]

5- Seyyid Tavus İkbal kitabında Hz. Peygamber (s.a.a)’den şöyle nakletmektedir:

“Her kim Şaban ayında bin defa; “Allah’tan başka tanrı yoktur, sadece O’na ibadet ederiz ve müşrikler istemese de dini sadece O’na halis kılarız”derse, Allah Teala da ona bin yıllık ibadet sevabını yazar ve bin yıllık günahını affeder, kıyamet günü kabrinden dolun ay gibi nurlu bir şekilde dirilir ve doğrulardan yazılır.” [14]

6- Ramazan ayının evvelinde Cevşen-i Kebir duasını okumak. [15]

Burada gerekli olan bir şeyi nakletmek istiyorum; Şeyh Tebersi Mecme’ul- Beyan’da Bura bin Azib’ten şöyle nakletmektedir: “Muaz bin Cebel Ebu Eyyub Ensari’nin evinde Hz. Peygamber’e şöyle dedi: “Ya Resulullah! “Sura üflendiği gün bölük bölük Allah’a gelirsiniz”[16] ayeti hakkında ne buyuruyorsunuz?” Peygamber (s.a.a) şöyle buyurdular: “Ey Muaz! Çok büyük bir şeyi sordun!” ve ağlamaya başladı.

Daha sonra şöyle buyurdu: “Ümmetimden on grup insan dağınık olarak haşr olur, Allah Teala onları Müslümanlardan ayırır, şekillerini değiştirir, bazıları maymun, bazıları domuz, bazıları da başaşağı bir şekilde haşr olur. Böylece mahşere getirilir, bazıları kör bir halde gezinir, bazıları ise bir şey anlamaz sağır ve dilsizdirler, bazıları dillerini emer, tükürük yerine irin yutarlar, kıyamette toplananlar onları aşağılık sayar, bazılarının elleri ve ayakları kesilmiştir, bazıları ateşten ağaca asılırlar, bazıları leş gibi kokar, bazıları katrandan uzun elbiseler giyer, bu elbiseleri derilerine yapışır…

Maymun şeklinde haşr olanlar, laf taşıyanlar ve koğuculuk yapanlardır. Domuz şeklinde haşrolanlar rüşvet gibi haram mal yiyenlerdir. Başağı haşr olanlar faiz yiyenlerdir. Kör olarak haşr olanlar, zulümle hükmedenlerdir. Sağır ve dilsiz olarak haşrolanlar, amellerini beğenenlerdir. Dillerini emenler, amelleri sözlerine uymayan alim ve kadılardır. Elleri ve ayakları kesilmiş olarak haşr olanlar, komşularına eziyet edenlerdir. Ateşten ağaçlara asılmış olarak haşr olanlar, halkı sultanlara ispiyon edenlerdir. Leşten daha kötü kokar bir halde haşrolanlar şehvet ve lezzetlere dalan ve malları hususunda Allah’ın hakkını esirgeyenlerdir. Katrandan elbise giyerek haşrolanlar ise kibir ve büyüklenme ehli olanlardır.”

 
——————————————————————————–

[1] – Bihar’ul- Envar c. 7, s. 104.

[2] – Mearic/42-44

[3] – Bihar’ul- Envar c. 7, s. 111.

[4] – Bihar’ul- Envar c. 7, s. 113.

[5] – Bihar’ul- Envar c. 7, s. 111.

[6] – Bihar’ul- Envar c. 7, s. 211.

[7] – Bihar’ul- Envar c. 7, s. 197.

[8] – Bihar’ul- Envar, c. 7, s. 217.

[9] – Bihar’ul- Envar, c. 7, s, 218.

[10] – Bihar’ul- Envar, c. 7, s, 218.

[11] – Bihar’ul- Envar, c. 7, s, 198

[12] – Bihar’ul- Envar, c. 7, s, 197.

[13] – Enbiya/103, Bihar’ul- Envar, c. 7, s, 168.

[14] – İkbal’ul- A’mal/685.

[15] – Bihar’ul- Envar, c. 91, s. 384

[16] – Nebe/18.

Bunları da beğenebilirsin Diğer Yazılar